و « احياء القلوب » از مؤلفات وى مىباشد و آخرين را به سال 1320 پرداخته است . از اوست : عاقلى معروف در ديوانگى * گفت با درويشى از فرزانگى حال تو چونست اى درويش راد * بازگو با من ز روى اعتقاد گفت عالم وفق مقصود من است * گرچه آن از خلق معبود من است گفت صدچندانى اما شرح آن * باز برگو كشف كن سرّ نهان گفت چون عالم بأمر داور است * با قضاى او رضايم در خور است چون رضا گشتم به حكم نافذش * پس رضاى حق مرا گرديد خوش عزلت و ذلت مرا يكسان بود * سقم و صحت راحت اين جان شود بىمراد من مراد هيچ‌كس * برنيايد اين تو را گفتيم و بس تويسركانى محمد مقيم تويسركانى اديب فاضل ، از شاعران سدهء يازدهم ، تاريخ اتمام « فرهنگ جعفرى » خود را به سال 1040 چنين سروده است : زيبد كه از وجازت فرهنگ جعفرى * ختم اللغة بگويمش ار نيك بنگرى چون كردم ابتدا و تمامش بهشت ماه * در سال ( ختم ) هجرت ختم پيامبرى دارم اميد آنكه چو بينى خطاى من * بر من خطا نگيرى و بىباك بگذرى ور زان كه خشم دارى و پرخاش مىكنم * تسليم مىكنم كه دارى و داورى ثابت ميرزا آقا بابا اصفهانى از شاعران سدهء سيزدهم با تخلص « ثابت » ، گويا در اصفهان اقامت داشت . در سوگ